“လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို၀န္းရံၾကရမဲ့အခ်ိန္” (ေမာင္ခ်င့္ခ်ိန္)

http://www.demowaiyan.co.cc/2010/11/blog-post_7904.html

ဓာတ္ပံု AP

နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕အတုေယာင္ေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ အားလံုး တြက္ဆထားၾကတဲ့အတိုင္း တရားမဲ့မွဳမ်ားစြာနဲ႔ ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီ ၊ ျပည္သူကို လက္နက္နဲ႔ ဖိႏွိပ္ထားနိုင္ေနျပီလို႔ ေသြးနထင္ေရာက္ ထင္ရာစိုင္းေနတဲ့ စစ္အုပ္စုက
သူတို႔ရဲ႕ တဘက္သတ္ ရလာဒ္ေတြကို မေၾကျငာခင္မွာပဲ လက္နက္ကို လက္နက္ခ်င္းခုခံစစ္ကို ဗိုလ္ႏွဳပ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ DKBA တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက ျပန္လည္ စတင္လိုက္ျပီျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြအပါအ၀င္ ဗမာျပည္သူေတြ ၊ စစ္အာဏာရွင္ကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုမွာ အမ်ားစုက အၾကမ္းမဖက္ေရးလမ္းစဥ္ဆိုျပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ လူထုတိုက္ပြဲနည္း ဆိုျပီး ေရြးေကာက္ပြဲ(၁၉၉၀)၀င္တာ ၊ ပါတီေတြ ေထာင္တာ ၊ ဖမ္းဆီးခံပစ္သတ္ခံျပီး ဆႏၵျပလွံဳ႕ေစာ္တာ ၊ စတဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔ လက္နက္မဲ့ တိုက္ပြဲ၀င္ေရးကို ၾကိဳးစားခဲ့ၾကသလို တခ်ိဳ႕တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြကလဲ ယာယီအပစ္ရပ္ ၊ နားလည္မွဳ တည္ေဆာက္တဲ့နည္းကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းလမ္း အျဖစ္ ျဖတ္သန္း ရပ္တည္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။

အဲ့ဒီအတြက္ ၁၉၄၈ ကာလထဲက လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနည္းကို က်င့္သံုးခဲ့တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြ ၊ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ေနာက္ပိုင္း ေပၚေပါက္ခဲ့ရတဲ့ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ အခက္ခဲမ်ိဳးစံု ၊ အခ်ိဳးေကြ႕မ်ိဳးစံုၾကံဳေတြ႔ ခဲ့ရပါေတာ့တယ္ ၊ ကမၻာ့နိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲမွာကိုက လက္နက္ကိုင္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းတဲ့ နည္းထက္ညွိႏွိဳင္း အေျဖရွာတဲ့နည္းကို အသံုးျပဳေရးျဖစ္လာတဲ့အခါ ဗမာျပည္အတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနည္းမွာ အားေလ်ာ့စရာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ လူေတြက နိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြ ဖန္တီးဘို႔ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါ ကမၻာနိုင္ငံေတြရဲ႕ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့အေျခအေနေတြ ၊ ရလာဒ္ေတြ ၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ႏွိဳင္းယွဥ္ စဥ္းစားတတ္ၾကပါတယ္ ၊ ဒီလိုႏွိဳင္းယွဥ္စဥ္းစားျပီး အေျဖထုတ္ နည္းလမ္းရွာတဲ့နည္းဟာ တျခားနိုင္ငံေတြအတြက္ မွန္ေကာင္းမွန္မွာျဖစ္ေပမဲ့ ဗမာျပည္အတြက္ကေတာ့ မမွန္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီးတဲ့ႏွစ္ေတြ ၊ ခုထိ အတိဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျပည္သူ ေတြက သက္ေသျပျပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဗမာျပည္ကစစ္အာဏာရွင္ေတြက ဘယ္နိုင္ငံက ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတဲ့ အင္မတန္ရက္စက္ယုတ္မာ ေကာက္က်စ္ လူမဆန္သူေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံရဲ႕ နိုင္ငံေရးသမားဆိုသူတိုင္းက စာေတြဖတ္ၾကတယ္ ၊ ကမၻာ့နိုင္ငံေရးေတြ ၊ သမိုင္းေတြ ၊ ကမၻာေပၚက ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေလ့လာၾကတယ္ ၊ အဲဒီအတြက္ (အမ်ားစု)စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲနည္းလမ္းေရြးခ်ယ္မွဳမွာ အမွားေတြျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္ ၊ ရန္သူ/အတိုက္အခံ မကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္ ၊ လက္နက္အားကိုးတန္ခိုးျပျပီး လူသတ္ပြဲနဲ႔ အာဏာခိုင္ျမဲေအာင္ လုပ္ေနတဲ့သူေတြကို ရန္သူလို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား သတ္မွတ္ရမဲ့အစား တျခားနိုင္ငံက ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ႏွိဳင္းယွဥ္ျပီး အတိုက္အခံလိ ုသေဘာထားဆက္ဆံခဲ့ၾကတယ္ ၊ စစ္အုပ္စုကေတာ့ သူတို႔ကိုဆန္႔က်င္ဖီဆန္သူတိုင္းကို ရန္သူလို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား သတ္မွတ္ျပီး နည္းလမ္းစံုနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ေခ်မွဳန္းခဲ့တာခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္ ။

ခံခဲ့ရျပီးတဲ့ ျဖစ္စဥ္မ်ားစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကျပီးတဲ့ ကာလေတြအတြက္ ေမးခြန္းႏွစ္ခုရွိပါတယ္ ၊ ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖၾကည့္ ေတြးၾကည့္ၾကေစခ်င္ ပါတယ္ ၊

(၁)

ဗမာျပည္သူတစ္ရပ္လံုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူအားလံုး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ရင္ဆိုင္ေနၾကဆဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရန္သူလား အတိုက္အခံလား ၊

(၂)ရန္သူဆိုရင္ ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲ အတိုက္အခံဆိုရင္ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲ၊

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္... ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ဆႏၵကို သာမန္ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ယံုမဟုတ္ပဲ ရဟန္းသံဃာမခ်န္ ကေလးမိန္းမမခ်န္ ေက်ာင္းသားမခ်န္ ဖမ္းဆီးရိုက္ႏွက္ သတ္ျဖတ္ပစ္တဲ့အထိ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြမို႔ ရန္သူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ သူက ကိုယ့္ကို ရန္သူလိုသေဘာထား ရက္ရက္စက္စက္ နည္းေတြသံုးေနတာကို (သာမန္ အားကစားျပိဳင္ပြဲတခုလို မဟုတ္တဲ့အတြက္) ျငိမ္ခံမေန ႏိုင္ပါဘူး ၊ အတိုက္အခံ အဆင့္ဆိုရင္သာ ယွဥ္ျပိဳင္ရမွာပါ ၊ ရန္သူလို႔ သေဘာထားရင္ေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔နိုင္နိုင္ အနိုင္ရေအာင္ရင္ဆိုင္ ရမွာပါ ၊ မွ်မွ်တတ ယွဥ္ျပိဳင္ေနဘို႔ မလိုပါဘူး ၊ အဲဒီ ရန္သူ/အတိုက္အခံ အေျဖမကြဲျပားမွဳေၾကာင့္ စစ္အာဏာရွင္ကိုရင္ဆိုင္ဘို႔ နည္းနာ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ၾကတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲေျပာ၀ံ့ပါတယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြအေပၚ အျမင္မရွင္းမွဳ သို႔မဟုတ္ အျမင္ မခိုင္မာမွဳေတြေၾကာင့္ပဲ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အၾကမ္းမဖက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေရးနည္းကို တရားေသ ဆုတ္ကိုင္ထားၾကသူေတြ၊ နာက်ည္းစရာ ၾကံဳတုန္းခဏ လက္နက္ကိုင္ ျပန္ခ်မယ္ဆိုသူေတြနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွဳေတြကို ခါးသီးေၾကာက္လန္႔လာသူေတြဟာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကေန
တျဖည္းျဖည္းေသြဖီလာၾကပါတယ္ ၊ တခ်ိဳ႕က နိုင္ငံတကာအကူညီရရွိေရး ၊ တခ်ိဳ႕က တတိယနိုင္ငံေတြထြက္ခြာေရး၊
တခ်ိဳ႕ကရန္သူနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရး၊ တခ်ိဳ႕က စားပြဲ၀ိုင္းထိုင္ ေဆြးေႏြးနိုင္ေရးဆိုျပီး
လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကို ေရွာင္ခြာခဲ့ၾကရာမွာ ရန္သူနဲ႔ရန္ငါစည္း ယတိျပတ္သူေတြ ၊ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကိုသာ သက္၀င္ ယံုၾကည္သူေတြက်န္ရစ္ျပီး ရန္သူရဲ႕ အညွိဳးတၾကီး ေခ်မွဳန္းမွဳကို အလူးအလဲ ကာကြယ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ရန္သူ႔ေဘး ကာကြယ္ေရးသာလုပ္နိုင္ျပီး ထိုးစစ္မဆင္နိုင္တဲ့ အေျခအေနေပၚမွာ ၾကာေလ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကေန ဖယ္ခြာေလ ျဖစ္လာၾကျပီး လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ ေမွးမွိန္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ရပါတယ္။

အနိုင္က်င့္ဖိႏွိပ္မွဳကို က်ဴးလြန္လိုစိတ္ ရွိသူေတြဟာ လက္နက္ကိုပဲတန္ဘိုးထားတာျဖစ္ပါတယ္ ၊ လက္နက္နဲ႔အင္အားကိုအားကိုးျပီး
ဗိုလ္က် စိုးမိုးေနသူေတြက သူတို႔ထက္သာတဲ့ အင္အားနဲ႔ လက္နက္ရွိသူေတြကိုပဲ ေၾကာက္တာပါ ၊ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္မွာ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနသူေတြ ေလ်ာ့နည္းလာတဲ့အေပၚ တျဖည္းျဖည္း ထင္ရာစိုင္းလာတာပါ ၊ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြ အင္အားေတာင့္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြက နိုင္ငံေရးအေျခအေန ၊ ရန္သူစစ္အုပ္စုရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ ၊ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြ ခ်ည့္နဲ႔လာတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္လာတဲ့ နိုင္ငံေရး အေျခအေန ၊ ရန္သူ႔သေဘာထားတင္းမာမွဳ ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ပါ ။

ဒီပဲယင္းလို ဥပေဒမဲ့မွဳမ်ိဳး ေျပာင္က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၊ ကိုမင္းကိုနိုင္နဲ႔ လူထုတိုက္ပြဲ ဦးေဆာင္သူေတြကို မတရားေထာင္ ႏွစ္ရွည္ေတြခ်ခဲ့တယ္ ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလို ရဟန္း သံဃာေတြသတ္တာ ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ခ်ိတ္ပိတ္တာစတဲ့ အနိုင္က်င့္ မွဳမ်ိဳးေတြ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့လုပ္လာခဲ့တယ္ ၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဥေပကၡာျပဳခဲ့တယ္ ၊ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ဆႏၵ ၊ ဘာသာ ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ ကိုတန္ဘိုးမထားခဲ့ဘူး ၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုဆႏၵခံယူပြဲကို နာဂစ္လို လူသိန္းခ်ီေသရတဲ့ မုန္တိုင္းေဘး သင့္ခ်ိန္မွာေတာင္ အဓမၼလုပ္ခဲ့တယ္၊ ခုေနာက္ဆံုး ဘယ္သူဘာေျပာေနေန တိုင္းရင္းသားအပစ္ရပ္ေတြ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႕ကိုဖြဲ႕ရမယ္ဆိုတဲ့အမိန္႔ေပးမွဳမ်ိဳး ၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာကို အာဏာတန္းလန္း စစ္ယူနီေဖါင္းခၽြတ္ေတြနဲ႔ ၾကံ့ဖြတ္ပါတီဖြဲ႔၊ အနိုင္ရေရး ထင္သလို လုပ္ေနတာေတြဟာ လက္နက္ ကိုင္အင္အားစုေတြ အားေလ်ာ့ေနခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဗမာျပည္စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဖခင္ၾကီးေန၀င္း လက္ထက္ မွာတံုးကေတာင္ KNU ၊ ဗကပနဲ႕ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြ အားေကာင္းခဲ့ေတာ့
ဒီေလာက္ မရမ္းကားနိုင္ခဲ့ပါဘူး ။

စစ္အုပ္စုရဲ႕ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္ျမဲေရး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အဆင့္ဆင့္ကို ဘယ္နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ၊ ဘယ္နိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္း၊ ဘယ္နိုင္ငံေရး နည္းလမ္းကမွ မတားနိုင္ခဲ့ဘူး ၊ ဆိုးရြား စုတ္ျပတ္ ေအာက္တန္းက်မွဳမ်ိဳးစံုနဲ႔ အစိုးရနာမည္ခံထားတဲ့ ရာဇ၀တ္ေကာင္ေတြကို ကုလသမဂၢကအသိမွတ္ျပဳထားဆဲ ၊ အာဆီယံနိုင္ငံ အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ေနဆဲပဲ ၊ စိုးရိမ္မကင္း ေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကပါတယ္ဆိုတာထက္ ပိုလာေအာင္ ဘယ္သူမွမလုပ္နိုင္ခဲ့ၾကဘူး ၊ ဒီလိုနဲ႔ ၂၂ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ျပီ ၊ ေျပာင္ထင္သလို သတ္လို႔ ေသတဲ့သူေတြမ်ားျပီ ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမွဳေၾကာင့္ အဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ျပီးျဖစ္ျဖစ္ ၊ အသိခ်ိဳ႕တဲ့မွဳေၾကာင့္ ေရာဂါဘယ ပိုးမႊား ကူးစက္ခံရတာေတြျဖစ္ျဖစ္ မေသသင့္ေသးပဲ ေသခဲ့ရသူေတြမ်ားျပီ ၊ မျပည့္စံုမေလာက္ငွတဲ့ ဘ၀ေတြေၾကာင့္ မပ်က္ဆီးသင့္ပဲ ဆံုးရွံဳးပ်က္ဆီးခဲ့ရတဲ့ဘ၀ေတြ မ်ားျပီ ၊ အဲဒီျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္သူေတြက တာ၀န္ခံမလဲ ၊ ေနာက္ေရာ ဘယ္ေလာက္ ဘယ္ကာလထိ ဒီလိုဆက္ၾကံဳေတြ႕ခံစားေနၾကရဦးမလဲ ။ ဘယ္လို တိုက္ပြဲပဲ စဥ္းစားစဥ္းစား ျပည္သူေတြ လက္ေတြ႔ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အေျခအေနဆိုးနဲ႔ပဲ ႏွိဳင္းယွဥ္ စဥ္းစားၾကသင့္ပါျပီ ။

အခုေတာ့ရွင္းတယ္ ၊ အပစ္ရပ္ထားတယ္ဆိုတာ တကယ္ တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚေစတနာမွန္လို႔မဟုတ္ဘူး ၊ စစ္မ်က္ႏွာ ေလ်ာ့ေအာင္ လို႔ဆိုတာသိလာတဲ့ ၊ အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိုးမည္းသုတ္ ခြပ္ခိုင္းတာကို ခံေနရတဲ့ဘ၀ကို နာက်ည္းလာတဲ့ ၊ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး ကိုဥေပကၡာျပဳျပီး အနိုင္အထက္ျပဳ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႕ခိုင္းတာကို လက္မခံတဲ့ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲကို မတရားသျဖင့္ နည္းေတြနဲ႔လုပ္ျပီး စစ္အာဏာ ခိုင္ျမဲလာတာနဲ႔အမွ် အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသားေတြကို နိုင္သထက္နိုင္လာမွာဆိုတာသိလာတဲ့ ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုျပန္ခံခ်ရ မလဲဆိုတာလဲ နားလည္သေဘာေပါက္တဲ့ ဗိုလ္ႏွဳပ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ DKBA တပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြက ျမ၀တီျမိဳ႕သိမ္းတိုက္ပြဲနဲ႔ အတူ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ဆန္႕က်င္တိုက္ခိုက္ ျပလိုက္ျပီ ။

ဒီတိုက္ပြဲဟာ ျပည္သူေတြရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့လိုလားမွဳကို ေဖၚထုတ္ျပလိုက္တာျဖစ္တယ္ ၊ ဘယ္ျပည္သူကမွ စစ္အုပ္စုရဲ႕ေရြးေကာက္ပြဲ ရလာဒ္ကို စိတ္မ၀င္စားဘူး ၊ DKBA ရဲ႕တိုက္ပြဲအေျခအေနကိုပဲ စိတ္၀င္စားၾကတယ္ ၊ DKBA ရဲ႕ေအာင္ပြဲကိုပဲ ေမ်ွာ္လင့္ေနၾကတယ္ ၊ KNU အပါအ၀င္ ၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔ တျခားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုအားလံုးကပါ ေနရာတိုင္းက ၀ိုင္းတိုက္ၾကဘို႔ ႏွိဳးေစာ္ေနၾကတယ္ ၊ ဒါဟာလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အလင္းေရာင္ပါပဲ ၊ ရန္သူကို ရန္သူလိုသေဘာထား တိုက္ၾကရမယ္ဆိုတာ အသိေတြကို ႏွိဳးဆြလိုက္ တာပါပဲ ။

ဒီ၂၂ႏွစ္တာကာလမွာ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြေရာ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းဆိုသူေတြေရာအားလံုးက NLDကို၀ိုင္းရံၾကဆိုတာနဲ႔ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ကို ဆုတ္ကိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကတယ္ ၊ ခုေတာ့ ေခတ္သမိုင္းရဲ႕ေတာင္းဆိုမွဳက ဘယ္သူ႕ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္ေျပာ ေ၀ဖန္ေနစရာမလိုပဲ ျငင္းခုန္ေနၾကဘို႔ မလိုေတာ့ပဲ
ေၾကံးေၾကာ္သံ ေျပာင္းခ်ိန္ေရာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး တူညီေျပာင္းသင့္တဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံက “ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္တိုက္ပြဲံ၀င္ၾက ၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို၀န္းရံၾက ”လို႔ ။ ျမိဳ႕ေတြေပၚ သပိတ္တိုက္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲတဲ႕နည္း ၊ ျပည္သူလူထုၾကားမွာ ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္ ျပန္ခံခ်ၾကေတာ့ဘို႔ လွံဳ႕ေစာ္တဲ့နည္း ၊ တိုက္ပြဲ ၀င္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဆီကို က်ည္/ရိကၡာသယ္ပို႔ေပးတဲ့နည္း ၊ ေထာက္ပို႔ပစၥည္း က်ည္/ရိကၡာေတြ ရွာေဖြစုေဆာင္းေပးတဲ့နည္း ၊ ကိုယ္တိုင္ လက္နက္ကိုင္ပါ၀င္တဲ့နည္း တနည္းနည္းနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ ျဖဳတ္ခ်နိုင္ေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ၀န္းရံၾကရမဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ပါျပီ ။

“ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္ တိုက္ပြဲံ၀င္ၾက ၊ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို၀န္းရံၾက ” ျမ၀တီျမိဳ႕တိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲေနေသာ ဗိုလ္ႏွဳပ္ခမ္းေမႊးႏွင့္ DKBA ရဲေဘာ္မ်ား ဘုရားသံုးဆူျမိဳ႕အား တျပိဳင္နက္ ထိုးစစ္ဆင္ႏႊဲခဲ့ေသာ KNU ရဲေဘာ္မ်ား တိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္အားလံုးအား အေလးျပဳပါသည္ ။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မုခ်က်ဆံုးရမည္ ။
ေတာ္လွန္ေရးသစၥာ ခိုင္မာမွဳျဖင့္
ေမာင္ခ်င့္ခ်ိန္

Best regards

AN

အမွတ္တရ … မဆလ (သို႔မဟုတ္) စက္တင္ဘာ မိုးေရ …

အမွတ္တရ … မဆလ (သို႔မဟုတ္) စက္တင္ဘာ မိုးေရ …
ေမာင္ေမာင္စိုး
ေအာက္တိုဘာ ၆၊ ၂၀၁၀

၁။ ရွင္းလင္းခ်က္

စက္တင္ဘာလ ဆိုတာ အမွတ္တရမ်ားစြာ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတဲ့လ တလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာမွ မဆလ (ဦးေနဝင္းရဲ႕ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ ပါတီ) ကိုမွ အမွတ္ရေနရလား။ ဒီငတိေတာ့ ေၾကာင္သြားၿပီလို႔ အျပစ္မတင္ခင္ က်ေနာ္ ရွင္းျပပါရေစ။ အျဖစ္မွန္ သတိရေနတာက ရွစ္ေလးလံုးမ်ဳိးဆက္ သူရဲေကာင္းတေယာက္ကိုပါဗ်ာ။

ဒီလိုပါ … က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္း(ေစာထစခန္း) မွာ မဆလ ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ တေယာက္က ေက်ာက္တံခါးက ရဲေဘာ္ ျမင့္ေဆြ၊ သူကိုေတာ့ တုိက္ပံုနဲ႔ဘာနဲ႔ ဆိုက္ဂိုက္က မဆလ ေကာင္စီလူႀကီးပံုေပါက္ေနလို သူ႔ကို မဆလႀကီး လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ေတာင္ငူက ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းပါ။

သူ႔ကိုေတာ့ ေမာင္ဆန္းလင္း ကို အတိုေကာက္ မဆလ လို႔ ေျပာင္ၿပီး ေခၚၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကခ်င္ တိုင္းရင္းသားတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူဘယ္ေတာ့မွ ကခ်င္တမ်ဳိးသားတည္း လြတ္ေျမာက္ေရး (တခုခ်င္းစီရဲ႕အက်ဳိးစီပြား)ကို မေႂကြးေၾကာ္ဖူးပါဘူး။ တခုလံုးရဲ႕အက်ဳိးစီးပြား၊ တမ်ဳိးသားလံုး လြတ္ေျမာက္ေရးကို မဆုတ္မနစ္ တိုက္ပြဲဝင္သြားခဲ့သူပါ။ သူဟာ ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ သစၥာရွိသူ။ သူဟာ ရဲေဘာ္မ်ားအေပၚ ညႇာတာေထာက္ထား အနစ္နာခံသူ။ သူဟာ အေဆာင္အေယာင္ ကင္းမဲ့ၿပီး အညတရ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘဝကို ခံုမင္သူ။ သူဟာ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို လက္ကိုင္ထားသူ။

၂။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရး

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာတဦးျဖစ္သလို ဒီမိုကေရစီနဲ႔ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရး လမ္းျပေရွ႕ေဆာင္ ေခါင္းေဆာင္တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုႏိုင္ငံေရးဝါဒမ်ဳိးကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါေစ။ လူထုသေဘာထားကို္ ဘယ္ေသာအခါမွ ဆန္႔က်င္ေလ့ မရွိပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာသည္ ျပည္သူလူထုထံမွ ဆင္းသက္ရမည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရသည္ ျပည္သူလူထု၏ဆႏၵႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ရမည္ဟူေသာ ဒီမိုကေရစီ မ႑ိဳင္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသူ ျဖစ္သည္။

၁၉၄၇ ခု၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေအာင္ဆန္း အက္တလီစာခ်ဳပ္ လန္ဒန္မွာခ်ဳပ္ဆိုစဥ္က တိုုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား ပါဝင္ႏိုင္မည့္အေရးကို သေဘာတူညီခ်က္ အမွတ္ ၆ တြင္ ထည့္သြင္းခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ၿပီး တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးတြင္ မပါဝင္ႏိုင္မွာကို အလြန္စိုးရိမ္ခဲ့ေၾကာင္း သမိုင္းမွာ အထင္အရွား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အတူတကြ ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ လြတ္လပ္ေရး အသီးအပြင့္မ်ားကို သာတူညီမွ် ခံစားႏိုင္ေရးအတြက္ အျပင္းအထန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႀကီးကို ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္ဆန္းဝါဒဆိုတာ ဒီမိုကေရစီနဲ ့အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးဝါဒပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

NLD အေနနဲ႔ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ဟာ ဟိုအရင္ကတည္းက လုပ္သင့္တဲ့အလုပ္ပါ။ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားအေနကလည္း အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အက်ဳိးစီးပြား၊ သူ႔အက်ဳိးစီးပြား အျပန္အလွန္ မွီတည္မႈေတြထက္ တမ်ဳိးသားလံုးရဲ႕အေရးကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ရမည့္အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးတခုလံုးရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို အျမဲစဥ္းစားေဆာင္ရြက္တတ္ေလ့ရွိေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေခါင္းေဆာင္မ်ားအနက္ KNU က ဖဒိုမန္းရွာ(လုပ္ၾကံခံရ)၊ RCSS က ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရြက္ဆစ္ ႏွင့္ NMSP က ႏိုင္ဟံသာ တို႔ကိုေတာ့့ က်ေနာ္ ေလးစားအားကိုးမိခဲ့ပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ား အားလံုးနဲ႔ NLD ဟာ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို အခိုင္အမာ တည္ေဆာက္ၿပီး လက္တြဲတိုက္ပြဲဝင္ရမည့္အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကန႔္သတ္ခ်က္ဟာ သိပ္ကို တိုေတာင္းလြန္းပါတယ္။ NLD ကို တရားမဝင္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္သည့္ ဗ္ိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ေနာက္ဆံုး ထိုးခ်က္ကို တန္ျပန္ဖို႔ တခုတည္းေသာအလုပ္က NLD ကို ဝန္းရံ လက္တြဲသြားဖို႔ပါ။ ဒါမွ CRPP ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြရလာဒ္ လူထုအာဏာကို ဆက္လက္ သယ္ေဆာင္ တိုက္ပြဲဝင္သြားႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

၃။ သူဘယ္သူလဲ

အလယ္တန္းျပဆရာ ဦးမင္းေဝ နဲ ့အလယ္တန္းျပဆရာမ ေဒၚေဘာက္ခြန္တို႔ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္သား ကိုဆန္းလင္း ကို ၁၉၆၃၊ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ လား႐ိႈးၿမိဳ႕မွာ ၁၀ တန္းေအာင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၃ မႏၱေလး GTI ေနာက္ဆံုးႏွစ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ရဲနဲ ့ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ပြဲကတဆင့္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္္ျဖစ္ေတာ့ သူက ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးေဆာင္ခဲ့လို႔ ေက်ာင္းတႏွစ္ ထုတ္ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၈၄ မွာမွ Civil Engineer ဘြဲ႔ကို ရခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕မွာ ေဆာက္လုပ္ေရး အင္ဂ်င္နီယာ အငယ္တန္းအရာရွိအျဖစ္လုပ္ကိုင္ရင္း မိဘနဲ႔ ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြကို တာဝန္ယူ လုပ္ေကၽြးေနခဲ့တဲ့ အကိုႀကီးေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မိသားစုအေၾကာင္းေျပာတိုင္း သူဟာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြအေပၚ ငဲ့ညာဦီးစားေပးတတ္သူ တေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေနခဲ့ပါတယ္။
ရွစ္ေလးလံုအေရးအခင္းမွာ ေတာင္ငူေရႊဆံေတာ္သပိတ္စခန္း အမာခံေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႔ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲဆင္ႏြဲရန္ KNU နယ္ေျမ ေစာထစခန္းသ႔ို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ မကဒတ ညီလာခံမွစၿပီး အေရးေပၚညီလာခံ၊ ဒုတိယအႀကိမ္ ညီလာခံ သက္တမ္းမ်ားတြင္ ဗဟိုေကာ္မတီအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းဟာ ျပည္တြင္းစည္း႐ံုးေရး ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈလုပ္ငန္းေတြကို ပိုအားသန္ စိတ္ဝင္စားစြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခုစၿပီး အလယ္ပိုင္းေဒသ အေရွ႕ျခမ္း စိုးမိုးေရး ေအာ္ပေရးရွင္းမွာ က်ေနာ္က ေညာင္ေလးပင္ ခ႐ိုင္၊ တပ္မဟာ ၃ နယ္ေျမ ေက်ာက္တံခါး၊ ျဖဴး၊ ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို တာဝန္ယူၿပီး ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းက ေတာင္ငူ ခ႐ိုင္၊ တပ္မဟာ ၂ နယ္ေျမ ထန္းတပင္၊ အုပ္တြင္း၊ ေတာင္ငူ၊ ေရတာရွည္ၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။

၄။ တခါတုန္းက စက္တင္ဘာ

၁၉၈၉ ခု၊ စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔မွာ မာနယ္ပေလာဌာနခ်ဳပ္ကို စစ္အုပ္စုရဲ႕တိုက္ ေလယာဥ္ေတြ ဗံုးၾကဲတိုက္ခိုက္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူပုန္ျဖစ္ၿပီးမွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေလေၾကာင္းမွ တိုက္ခိုက္ခံရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ ေက်ာင္းသားထဲက က်ေနာ္က ဘယ္ဘက္ေပါင္မွာ ဒဏ္ရာရၿပီး က်ေနာ္တို႔တပ္ရငး္က ရဲေဘာ္ေဇာ္ဝင္းေအာင္က ညာဘက္ ပုခံုးမွာ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။

ၾကဲတဲ့ဗုံးက လိပ္စာနဲ႔လာတာ။ က်ေနာ္နဲ႔ ေဇာ္ဝင္းေအာင္ ေနရာယူတဲ့အနားကို ဗံုးလာက်တာပါ။ NLD(LA) က ဦးေအးသန္းကေတာ့ ဖဒိုဘသင္အိမ္ေရွ႕ေလွဆိပ္နားမွာ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။ ေဇာ္ဝင္းေအာင္ကိုေတာ့ ကိုယ္ထဲမွာ ဗံုးစ က်န္ႏိုင္တယ္ထင္လို႔ မဲေဆာက္ေဆး႐ံုကိိုပုိ႔ လိုက္္ပါတယ္။ က်ေနာ္က KNU ထူးဝါးလူေဆး႐ုံုမွာပဲ ေဆးကုပါတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး ေဒါက္တာမင္းသိန္း ေရာက္လာပါတယ္။ လက္ထဲမွာ မုန္႔ထုပ္နဲ႔ က်ေနာ့္အတြက္ ဝယ္လာတယ္ထင္တာ သူပဲ စားပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီ့ေနာက္ က်ေနာ့္ ဒဏ္ရာကို သူ တခ်က္ လွန္ၾကည့္လိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို မ်က္စိတဖက္ မိွတ္ျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ …

“ကဲ ေက်ာင္းဆရာ တပ္ရင္းကိုျပန္လိုက္ခဲ့ တပ္ရင္းမွာပဲ က်ဳပ္ ကုေပးမယ္”
(တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ေဒါက္တာမင္းသိန္းက က်ေနာ္ကို ေက်ာင္းဆရာ ဟု ေခၚပါတယ္)

“ဘာျဖစ္လို႔ဆရာရဲ႕” က်ေနာ္က နားမလည္စြာ ျပန္ေမးေတာ့၊ သူက တိုက္႐ိုက္ျပန္မေျဖဘဲ …

“ရဲေဘာ္ဆန္လင္းလည္း မာနယ္ပေလာမွာ အဖ်ားတက္ေနတယ္၊ အဲဒါ သူလည္း တပ္ရင္းျပန္လိုက္မလို႔တ့ဲ”

က်ေနာ္က အင္း သူငါ့ကို မ်က္စိမွိတ္ျပတဲ့ဟာ အေၾကာင္းတခုခုေတာ့ရွိရမယ္ဟု တြက္ဆကာ …

“ကဲ ဒါဆို က်ေနာ္ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ အေၾကာင္းၾကား လက္မွတ္ထိုးၿပီး ရင္လစ္ၾကတာေပါ့”

မာနယ္ပေလာတြင္ ဆန္းလင္းကို ဝင္ေခၚကာ က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္းရွိရာ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက မယ္ေပၚမူထသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ ေလွေပၚတြင္ က်ေနာ္ကို တပ္ရင္းျပန္ေခၚလာရျခင္း အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ အတင္းေမးတာ သူမေျဖပါ။ တပ္ရင္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေဆး႐ံုဘားကို တန္းသြားၾကသည္။ ဆန္းလင္းကေတာ့ တလမ္းလံုး အဖ်ားတက္ကာ တဟင္းဟင္း ညည္းလာပါတယ္။

ေဆး႐ံုဘားေပၚ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဒါက္တာမင္းသိန္းက သူကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ဒဏ္ရာကို ေဆးေက်ာၿပီး ထူးဝါးလူေဆး႐ုံက နာ့စ္မေလးခ်ဳပ္ေပးလိုက္တဲ့ ခ်ဳပ္႐ိုးေတြကုိ တေခ်ာင္းစီ ျပန္ဆြဲထုတ္ၿပီး ဒဏ္ရာကို ပလာစတာနဲ႔ ဆြဲကပ္ လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးမွ သူက က်ေနာ္ကို …

“ခင္ဗ်ား ဒဏ္ရာကို သူတို႔ခ်ဳပ္ထားတာ ဒရြဲ႕ႀကီး ေက်ာင္းဆရာရဲ႕” ဟုေျပာကာ ဒဏ္ရာအကြဲေၾကာင္းတဝိုက္ကို လက္ျဖင့္ ဖိကာ အေတာ္ၾကာစမ္းသပ္ၿပီးမွ …

“အထဲမွာ အစ မက်န္ပါဘူး”

“ဒီအနာက်က္ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါ” ဟု ဆိုေလသည္။

ဒီေတာ့မွ ထူးဝါးလူမွာ က်ေနာ့္ကို မ်က္စိမိွတ္ျပၿပီး တပ္ရင္းကို ျပန္ေခၚလာရျခင္းအေၾကာင္းကို နားလည္ရပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ ဒဏ္ရာက စိုးရိမ္စရာမလိုေၾကာင္း ေဒါက္တာ မင္းသိန္းရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ၾကားရၿပီးေနာက္ က်ေနာ့္ေဘးမွာ တခ်ိန္လံုး တဟင္းဟင္း ညည္းေနတဲ့ ေမာင္ဆန္းလင္းက …

“ဆရာ က်ေနာ့္ကိုလည္း လုပ္ပါအံုး၊ က်ေနာ္ အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီ”

ဟု ဆိုေလသည္။ ဒီေတာ့မွ ေဒါက္တာ မင္းသိန္းက သူ႔ကို ေသခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး ေဆးမွဴး ကိုသက္ကို ကီြနင္းနဲ႔ ဒရစ္အြန္ေပးရန္ ေျပာလိုက္ေလသည္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္မွာ က်ေနာ့္ဒဏ္ရာလည္း သက္သာလာသလို ဆန္းလင္းလည္း အဖ်ား မတက္သေလာက္ ျဖစ္လာပါတယ္။

၅။ စက္တင္ဘာ … မိုးေရ

ဇာတ္လမ္းက အခုမွ စမွာပါ …။

ေမာင္ဆန္းလင္းတေယာက္ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာ တညေနခင္းမွာ သံလြင္ျမစ္ေရ စိမ္ေျပနေျပခ်ဳိးၿပီး ညဘက္မွာ အဖ်ားျပန္တက္ပါေတာ့တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း တညလံုး အဖ်ားတက္၊ လင္းအားႀကီးေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ၁၁ နာရီေလာက္မွာ မနက္စာ စားၿပီးတာနဲ႔ ေန႔ခင္းဘက္မွာ အဖ်ားတေခါက္ ျပန္ တက္လာပါတယ္။ ဒီတခါ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါက္တာမင္းသိန္္းကို သူ႔အနားေနေစဖို႔ သူက ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အပူ အနည္းငယ္ တက္ေနတာမို႔ က်ေနာ္တို႔ သူအနားမွာပဲ ေနၾကပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေမာင္ဆန္းလင္းတေယာက္ တဟီးဟီး ညီးရင္းက က်ေနာ့္ကို မွာတမ္းေတြ စေခၽြပါေတာ့တယ္။

“ငါေတာ့ ဒီတခါ သြားၿပီထင္တယ္ သူငယ္ခ်င္း” ဟုဆိုကာ က်ေနာ့္ကို …

“မင္းတို႔ ဒီေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို အၿပီးသတ္ ဆံုးခန္းတိုင္တဲ့အထိ ဆက္လုပ္သြားဖို႔ ငါ့ကို ကတိေပးၾကပါကြာ”

ဟု တုန္တုန္ရင္ရင္ ေျပာေလသည္။ ဒါက သူအဖ်ားတက္ရင္ ေတာင္းေနက် ကတိ၊ ေခၽြေနက် မွာတမ္း …။

ဒါေၾကာင့္ ေဒါက္တာ မင္းသိန္းတေယာက္ လစ္ေျပးဖို႔ ဘားတိုက္ေပၚက ဖင္တေလွ်ာ ဆင္းေလေသာ္ ေမာင္ဆန္းလင္း က က်ေနာ္ဘက္ လွည့္ကာ …

“သယ္ဂ်င္းေရ ဆရာေတာ့ ငါ့ကို လက္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီ ထင္တယ္” ဆိုေတာ့မွ ေဒါက္တာ မင္းသိန္းတေယာက္ ထိုင္ရမလို ထရမလို ျဖစ္ေနရာက …

“ကိုယ္ ဘယ္မွမသြားပါဘူး ကဲ ဘာလိုလဲေျပာ” ဟု ဆိုေလရာ ေမာင္ဆန္းလင္းက က်ေနာ္ကို လက္ညႇိဳးထိုးကာ …

“က်ေနာ္ ဒီေကာင့္ကို မွာစရာေတြ က်န္ေသးတယ္ ဆရာ၊ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို ေဆာ္လူေကာတက္ (အသက္ကယ္ေဆး) ထိုးေပးပါ”

“အာ … ေဆာ္လူေကာ့တက္ ထိုးရေလာက္ေအာင္ ခင္ဗ်ားဘာမွ မျဖစ္ဘဲ”

ဟု ေဒါက္တာမင္းသိန္းက ခမ္ေအးေအးျပန္ေျပာကာ သူဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ဆက္ဖတ္ေန၏။ (ေဒါက္တာ မင္းသိန္း သည္ သူ႔လက္ထဲတြင္ ဖတ္စရာ စာအုပ္တအုပ္ႏွင့္ စားစရာ သေရစာမုန္႔တခုခုေတာ့ အျမဲရွိေနပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြက သူ႔အတြက္ ဟင္းေကာင္းကေလးမ်ား တကူးတက ခ်န္ထားလွ်င္ သူမႀကိဳက္။ သူက အခြင့္ထူးခံမဟုတ္ ရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ တသားတည္း ေတာ္လွန္ေရးသမားအစစ္ ဟု သူ ဆိုေလ့ရွိပါတယ္။ ဟင္းေကာင္း ထမင္းေကာင္းကိုလည္း သူ မခံုမင္ပါ။ သူ ဝါသနာအပါဆံုး အလုပ္မွာ စာအုပ္ဖတ္ျခင္းႏွင့္ သေရစာမုန္႔စားျခင္းပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။)

“မဟုတ္ဘူးဆရာ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္သိတယ္၊ ဒီတခါ က်ေနာ္ မရေတာ့ဘူး”

“အာ ကဲ ကဲ … ဒါဆိုလည္း ခဏေတာ့ေစာင့္၊ ေတာ္ေနၾကာ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ထိုးေပးမယ္” ဟု ႏွစ္သိမ့္၏။ အေၾကာင္းသိမို႔ စိတ္ေျပာင္းသြားေစရန္ ဆိုင္းငံ့ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္မိ၏။ သို႔ေသာ္ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းကား ဇြတ္သမားေပကိုး။

“ဆရာရယ္ ထိုးမွာသာျမန္ျမန္ ထိုးေပးပါ၊ က်ေနာ္ကိုယ္ က်ေနာ္သိပါတယ္”

“ကဲ ကဲ … ေျပာမရရင္လဲ ထိုးေပးရတာေပါ့့”

“ကိုေဇာ္ေရ ေဆာ္လူေကာ့တက္ ယူေပးပါ” ဟု သူ႔ေဆးမွဴး ရီေဇာ္အား လွမ္းေျပာလိုက္ရာ …

“က်ေနာ္ ထိုးေပးလိုက္ရမလား ဆရာ”

“ေန ေန၊ ဒီေမာင့္ကို ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ ထိုးေပးပါ့မယ္”

ဆိုကာ က်ေနာ့္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပ၏။ က်ေနာ္စိတ္က အင္း ေဒါက္တာမင္းသိန္းတေယာက္ ဘာမ်ားလုပ္မလ႔ိုပါလိမ့္။ ထို႔ေနာက္ ေမာင္ဆန္းလင္း၏ မ်က္စိေရွ႕ ျမင္ျမင္ထင္ထင္မွာ မိုးေရပုလင္းကို ေခါင္းျဖတ္လိုက္ၿပီး တခါသံုးအပ္ျဖင့္ စုတ္ယူလိုက္ကာ ေဆာ္လူေကာ့တက္အမႈန္႔ ပုလင္းထဲသို႔ ထိုးဟန္ျပဳလိုက္ၿပီး ထို ေဆာ္လူေကာ့တက္ပုလင္းအား က်ေနာ့္လက္ထဲ အသာထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ …

“ကဲ ကိုယ့္ဆရာ၊ ဟိုဘက္ကို ေမွာက္လိုက္ ေဆးထိုးေပးမယ္”

က်ေနာ့္လက္ထဲက ေဆးပုလင္းေလးကို အသာေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ … ေအာ္ တကယ္ေတာ့ စက္တင္ဘာ မိုးစက္ေတြၾကားမွာ ေမာင္္ဆန္းလင္း(မဆလ) ကို မိုးေရထိုးေပးလိုက္တာပါကလား။ လူတို႔၏ စိတ္အယူသီးမႈသည္ကား အလြန္တရာမွ ဆန္းက်ယ္ေလ၏။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္သာ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။

“ဆရာက က်ေနာ့္ကို သက္သက္ဒုကၵေပးထားတာ၊ ေစာေစာကတည္း ထိုးေပးလိုက္ရင္ ရသားနဲ႔” ဟုဆိုကာ ငုတ္တုတ္ ထထိုင္ေလသည္။ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဒရစ္အကုန္ ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာမွာ စာဖိုမွာ စားစရာ သြားရွာပါေလေတာ့သည္။

ေအာ္ မိုးေရထိုးေပးလိုက္တာနဲ႔ ယူပစ္သလို အဖ်ားေပ်ာက္သြားသည့္ လူနာပါကလား။

၇။ က်ဆံုးသူ … သူရဲေကာင္းမ်ားကို အေလးျပဳပါ၏

ျပည္တြင္း ေျမေအာက္အလုပ္အဖြဲမ်ား ဖြဲ႔စည္းမႈပိုမိုက်စ္လစ္ခိုင္မာေရးႏွင့္ ျပည္တြင္း ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ား ပိုမို အခ်ိတ္အဆက္မိလာေစဖို႔ သူကိုယ္တိုင္ ၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးေနရာမ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို စြန္႔စြန္႔စားစား အနစ္နာခံေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ၁၉၉၃ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ေရနီအေရွ႕ဘက္ ဆိတ္ဖူးကုန္း ရြာမွာ ရန္သူတပ္မွ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းကို ဖမ္းမိသြားခဲ့ပါတယ္။

ေရနီ ေလ့က်င့္ေရး ၅ မွာ ခဏခ်ဳပ္ထားၿပီး ေတာင္ငူ ေထာက္လွမ္းေရး ၃ ကို လႊဲေပးလိုက္ပါတယ္။ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းဟာ အင္မတန္မွ ခံယူခ်က္ျပင္းထန္တဲ့ ေတာ္လွန္းေရး သူရဲေကာင္းတေယာက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေၾကာေရးက ဘာေတြေမးေမး ဘယ္လိုႏွိပ္စက္ပါေစ၊ အသက္ အေသခံၿပီး အားလံုးအေပၚ သစၥာရွိရွိ ရပ္တည္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစု လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ လံုျခံဳေရး၊ ျပည္တြင္းယူဂ်ီ ရဲေဘာ္မ်ား၏ လံုျခံဳေရးနဲ႔ ျပည္တြင္း အလုပ္အဖြဲ႔မ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေရးကို သူ႔အသက္နဲ႔လဲကာ ေပးဆပ္ကာကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းကို ဘာေမးေမး မေျဖတဲ့အဆံုး စစ္ေခြးေတြက ဥပေဒမဲ့ အၿပီးစီရင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေဒါက္တာမင္းသိန္းဟာ ဆရာဝန္တေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ ေနာက္တန္းမွာ ေဆးထိုင္ကုေနတာရတာ ထက္စာရင္ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ တသားတည္း ေရွ႕တန္းထြက္ကာ တိုက္ပြဲေတြၾကားမွာ လူထုၾကားမွာ ေဆးကုေပးရင္း ေတာ္လွန္ေရးတာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေနတတ္သူပါ။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ ဒီေအဘီ စစ္ေၾကာင္း ၁၂ နဲ႔အတူ မုပၸလင္ တိုက္ပြဲမွာ သူရဲ႕ မ်က္မွန္က်ေပ်ာက္ကာ ရန္သူ အဖမ္းခံလိုက္ရၿပီး ရန္ကုန္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားကာ သူ႔ကို ေဆးထိုးၿပီး သတ္ပစ္လိုက္ေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။

ေအာ္ အမွတ္တရေတြ ရင္မွာအျပည့္နဲ႔ စက္တင္ဘာ မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ … စက္တင္ဘာ မိုးေရစက္ေတြကို တိုင္တည္လွ်က္ … ညာလက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားမိေလသည္။

ရွစ္ေလးလံုးစိတ္ဓာတ္ ထာဝစဥ္ရွင္သန္ႏိုင္ၾကပါေစ …။

စက္တင္ဘာလ ၃၀ ရက္၊ ၂၀၁၀။

(က်ဆံုးသြားၾကကုန္ေသာ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းအေပါင္း၏ ေသြးသစၥာကို ေစာင့္သိၾကပါေစ)

Maung Maung Soe article for Ko San Lin Moe Ma Kha    

ၾကည္ဆန္း (သုိ ့မဟုတ္) ဧရာ၀တီသူရဲေကာင္း

 

ၾကည္ဆန္း (သုိ ့မဟုတ္) ဧရာ၀တီသူရဲေကာင္း

ေဒါင္းအဘိဓမၼာရဲ႕

ရာဇ၀င္ကုိ

နီလြင္ေတာက္ပေစခဲ့လွ်က္

ေႏြဦးကုိၿပိဳးျပက္ လင္းလက္ေစခဲ့ေပါ့ ။

ဧရာ၀တီ

နီျမန္းခဲ့

မဲနယ္ေတာင္တန္းနဲ႔

ရွမ္းေတာင္တန္းေတြ

ညဳိ႕ေနခဲ့

ေျပ(ျပည္)ျမဳိ႕တဖက္ကမ္းက

ရခုိင္ရုိးမေတာင္တန္းေတြေတာင္

ညိဳ႕ေရာင္သန္းခဲ့

သူ႔သမုိင္းေခတ္ကုိထမ္းခဲ့ပုံက

သူရဲေကာင္းဆန္လွတယ္ ။

သူရဲေကာင္း ေက်ာင္းသားတေယာက္ရဲ႕

မာေက်ာတဲ့ သံမဏိစိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္

ညွင္းပမ္းသတ္ျဖတ္သူေတြ

စိတ္ဓါတ္ပ်က္ယြင္း

ရူးသြပ္ျခင္းသုိ႔ေရာက္သြားခဲ့

သစၥာတရားအတြက္ ဒူးမေထာက္တဲ့ေမာ္ကြန္း

ရန္သူေတြေၾကာက္ဒူးတုန္ခဲ့ ။

၁၉၈၈ လူထုတုိက္ပြဲ

၁၉၈၈ စက္တဘၤာ ၁၈ အာဏာသိမ္းတုိက္ပြဲ

၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေအာင္ႏုိင္ေရးတိုက္ပြဲ

၁၉၉၀ အလြန္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး

ျပည္ခရုိင္ေက်ာင္းသားသမဂၢ

လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ

မ်ဳိးခ်စ္ဒီမုိကရက္တစ္လူငယ္တပ္ေပါင္းစု

အနီေရာင္ရင့္ရင့္ သေဘာတရား

ေက်ာင္းသား စံျပေတာ္လွန္ေရးသမား

ေလးစားအတုယူဖြယ္ ကုိယ္က်င့္တရား

ရုိးသားတည္ၾကည္ စိတ္ထားေျဖာင့္မတ္သူ

ဗမာျပည္ရဲ႕ ရုိးမၾကယ္ျဖဴပြင့္

ေၾကြလြင့္ေစာခဲ့ေပါ့ ။

အလယ္ပုိင္းေဒသ ေရနီ

ျပည္သူ႔ေပ်ာက္ၾကားစစ္သည္ရဲ႕

သူရဲေကာင္းဗိမာန္တည္ရာ

သာမီတုိက္ရြာ

သာစည္ရြာေလးဆီ

ဦးညႊတ္အေလးျပဳ

သာဓုေခၚခ်င္ရဲ့ ။

ဧရာ၀တီေရ

ဗမာျပည္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေက်ာင္းသားတေယာက္ကုိ

သင့္ေရလႊာျပင္ေအာက္က

ေက်ာက္သားမ်က္နာျပင္ထက္မွာ

ရင္ျပင္နီတည္ေဆာက္ကာ

ရာဇ၀င္ေမာ္ကြန္းထုိးေစသတည္း ။ ။

( ၃၀ ၊ ၈ ၊ ၁၉၉၅ ခုတြင္ သူရဲေကာင္းဆန္စြာ က်ဆုံးသြားေသာ ျပည္ခရုိင္ ပဲ

ခူးတုိင္း အေနာက္ျခမ္း ဗမာနုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္၊

ျပည္ျမိဳ႕ လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသားတပ္

မေတာ္ တပ္ရင္း(၆၀၁)၏ တပ္စုမွဴး ရဲေဘာ္ ၾကည္ဆန္းအား ဤကဗ်ာျဖင္႔ ဦး

ညႊတ္ အေလးျပဳပါသည္ ) ။

နီလြင္ေသြး (ဒႆနိက)

၉ ၊ ၂၆ ၊ ၂၀၁၀ တနဂၤေႏြေန

ငုရင္ၿပင္ မွ

Joint Statement: Ambassadors for Aung San Suu Kyi

by Burma Campaign Australia on Wednesday, August 11, 2010 at 4:43pm

One year ago Burma's pro-democracy leader and Nobel Peace laureate Aung San Suu Kyi was convicted of breaching the conditions of her house arrest and sentenced to 18 months house arrest. Today she has spent over 14 of the past 20 years under various forms of imprisonment. In October she will have spent 15 years under house arrest.

Aung San Suu Kyi has been detained for 15 years too long.

We, the undersigned, condemn the arrest, trial and sentencing of Aung San Suu Kyi a year ago, and we condemn her continued illegal arbitrary detention and call for her immediate and unconditional release.

We, the undersigned, condemn the continuing imprisonment of over 2,100 political prisoners in Burma and call for their immediate and unconditional release.

We, the undersigned, do not see an election process where thousands of potential opposition candidates, including Aung San Suu Kyi, have been excluded from standing for election because they have been or are a political prisoner, as credible or legitimate.

We, the undersign, pledge our support to Aung San Suu Kyi, the people of Burma and their dream of a free and genuinely democratic Burma, and we will continue to work towards this goal.

Signed:
Julie Bishop
Janelle Saffin
Lee Rhiannon
Penny Sharpe
Helen Westwood
Sue Pennicuik
Meredith Burgmann
Tammi Jonas

Sydney က ၈၈၈၈ လူထုအေရးေတာ္ပုံအခန္းအနားကျမင္ကြင္းတခ်ဳိ ့

၇ ဂ်ဴလိုင္၊ ၁၉၆၂။

၇ ဂ်ဴလိုင္၊ ၁၉၆၂။
from Maya Magazine by Maung Aye Win


[(၄၈) ႏွစ္ေျမာက္၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ၁၉၆၂ ဂ်ဴလိုင္ ၇ရက္၊ အမွတ္တရ အျဖစ္ 'ေအာင္ျပည့္' ရဲ႔ 'ၿပိဳမွာေလလားမိုးရဲ႔' ၀တၳဳမွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။]

......... တကၠသိုလ္တြင္ က်င္လည္က်က္စားခဲ့သူတို႔၏ ဘ၀ေဟာင္းကို ျပန္လည္ တမ္းတစရာ......
[ေမာင္ကိုယု ရဲ႔ ၀တၳဳစာအုပ္ မိတ္ဆက္စကားမွ]

.... အေဆာင္ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ခင္ညိဳ စာၾကည့္လို႔ မရ။ နက္ျဖန္ ေန႔ခင္း တကသ အစည္းအေ၀းမွာ ဘာေတြ ဆံုးျဖတ္ၾကမလဲ။ ၿမိဳ႔နယ္အသင္း အမႈေဆာင္ အစည္းအေ၀းေကာ ေက်ေက် လည္လည္ ၿပီးပါ့မလား။

ခင္ညိဳ ေတြးေနဆဲမွာပင္ ပင္မေက်ာင္းေဆာင္မ်ားဆီမွ အသံေတြ ဆူလာသည္။ ခင္ညိဳ နားစိုက္ေထာင္ လိုက္မွပင္ အသံေတြက ပိုၿပီး က်ယ္လာသည္။

"ေထာင္လို ခ်ဳပ္ထားတာ မလိုခ်င္ဘူးကြ"
"ေဟး"

"ေဟး" ဆိုေသာအသံထုႀကီးက ၾကက္သီးထခမန္း။

"မီးေတြပိတ္ကြ"
"ပဲခူးေဆာင္က ရဲေဘာ္ေတြ ဆင္းခဲ့ကြ"

ခင္ညိဳ အေဆာင္သံစကာ ၾကားက ၾကည့္မိသည္။ ဗဟိုေဆာင္မ်ားတြင္ ေမွာင္ႏွင့္မဲမဲ မီးပ်က္သည္ကစၿပီး ဆူၾကဟန္တူသည္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္ကို ၿပိဳထြက္လာၾကဟန္ တူသည္။

မႏၱေလးေဆာင္တြင္းမွာေတာ့ အေဆာင္မႉး ဆရာ ဦးခင္ေမာင္၀င္းတို႔၊ ဦးထြန္းဦးတို႔ ပ်ာေနၾကၿပီ။ ညေစာင့္ ေမာင္ေသာင္းပင္ မ်က္လံုးျပဴးၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးလိုလို အေဆာင္၀ တံခါးမႀကီးတြင္ စုမိၾကသည္။

"ရဲေဘာ္တို႔ ထြက္ခဲ့ပါ၊ က်ဳပ္တို႔ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ ဆိတ္ၿငိမ္ ဆႏၵျပမယ္"
"မေၾကာက္ပါနဲ႔ လာသာ လာခဲ့ပါ"

ေမာင္ေသာင္းက လန္႔ၿပီး ေသာ့အားလံုးကို ဆရာဦးခင္ေမာင္၀င္းလက္ အပ္လိုက္သည္။ တံခါးက ပိတ္ျမဲ။
"ေဟ့ မိန္းမ႐ွာေတြလားကြ"
ေပၚတီဂိုေအာက္တြင္ ရပ္ေနေသာ ရဲေဘာ္တေယာက္က ေအာ္သည္။
"ခ်လြမ္"

ခင္ညိဳက အံကို ႀကိတ္ၿပီး လက္သီးကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားခ်ိန္ ဘာကို စလုပ္ရမွန္း မသိခ်ိန္မွာပင္ ဘယ္အခ်ိန္က အျပင္ေရာက္ေနမွန္းမသိေသာ မႏၱေလးေဆာင္သား စိန္အစ္က မီးေခ်ာင္းကို ပစ္ခြဲလိုက္သည္။
ေပၚတီဂို တခုလံုး ေမွာင္သြားေပၿပီ။

"ထြက္ေဟ့၊ ထြက္ေဟ့"

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ အျပင္တြင္႐ွိေသာ ေက်ာင္းသားထုက သံဆြဲတံခါးကို ၀ိုင္းမသည္။ ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရာမွ အသက္၀င္လာေသ ခင္ညိဳတို႔ အေဆာင္သားေတြက ခုမွ တံခါးကို ၀ိုင္းတြန္းသည္။
မၾကာလွပါ။
တံခါးႀကီး ေကာ့လန္သြားသည္။
ေက်ာင္းေဆာင္သား အားလံုးလိုလို ငံု႔ၿပီးထြက္လိုက္ၾကသည္။
အို ေက်ာင္းသားထုက မနဲပါလား။

"လာၾကေဟ့ ရဲေဘာ္တို႔၊ အမရေဆာင္ကို ဒီနည္းအတိုင္း ဖြင့္မယ္"
ေ႐ွ႔ဆံုးက ရဲေဘာ္ ေက်ာင္းသားတေယာက္က ေျပးရင္း ေအာ္ေျပာသြားသည္။ ေက်ာင္းသားထုႀကီး လည္း သူ႔ေနာက္ ေျပးလိုက္သြားသည္။

"ေဟ့ ဖိုးစိုးလြင္"
အမရေဆာင္ ေလွခါးေအာက္တြင္ အေဆာင္သားေတြ စုျပံဳေနၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ စိုးလြင္ဂ်ပုက ေ႐ွ႔ဆံုးမွာ သံတံခါးႏွင့္ ကပ္လို႔။
"ဘယ္လိုလဲဗ် ကိုခင္ညိဳ"
စိုးလြင္က မ်က္ႏွာေသေလးႏွင့္ ေမးသည္။
"ဟ ဘယ္လိုမလဲေနနဲ႔ ကိုယ့္လူ၊ တံခါးသာ ၀ိုင္းတြန္းေပးေတာ့"
ခင္ညိဳ ေျပာေနခ်ိန္တြင္ 'ဆြဲဆြဲ' ႏွင့္ အျပင္ေက်ာင္းသားထုက ဆြဲၿပီး 'တြန္း တြန္း' ႏွင့္ အတြင္း ေက်ာင္းသားထုက တြန္းသည္။

"ေဟး"
တံခါးႀကီး လန္သြားေပၿပီ။
"ရဲေဘာ္တို႔ ရာမညကလဲ ထြက္လာၾကၿပီ၊ အားလံုး အဓိပတိလမ္းမွာ စုမယ္၊ စည္းကမ္းအတတ္ ႏိုင္ဆံုးထားၿပီး လိ္ုက္ခဲ့ၾကပါ"
"ေဟး"
ကိုဗေဆြေလးက အမရေဆာင္ အုတ္ခံုျမင့္ေလးေပၚက ေအာ္ေျပာလိုက္ၿပီး ေ႐ွ႔က ထြက္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားအားလံုး သူ႔ေနာက္ ပါလာၾကသည္။
"တပည့္တို႔ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ၾကပါကြာ မွားကုန္ပါ့မယ္"

သမဂၢေ႐ွ႔ စုမိၾကလွ်င္ပင္ ေက်ာင္းသားေရးမႉး ဆရာ ဦးစံထြန္းေရာက္လာသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆရာက ေအာ္ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။

"စိတ္ခ်ပါဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စည္းကမ္း အ႐ွိဆံုး ဆႏၵျပၾကမွာပါ"
မတတ္သာေတာ့သည့္ အဆံုး ဆရာက ျပံဳးျပံဳးပင္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။
"လာၾကေဟ့၊ အ၀ိုင္းေလးမွာ စုမယ္။ တေကာင္းတို႔ ျပည္တို႔က ရဲေဘာ္ေတြလဲ ဆူေနၿပီ၊ သူတို႔နဲ႔ သြားေပါင္းမယ္"
ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္က လက္ေျမႇာက္ရင္း ေအာ္ေျပာသည္။
"ေအးေဟ့၊ ေကာင္းတယ္"

ေက်ာင္းသားထု အသံက ဆူညံသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ႏွင့္ အဓိပတိလမ္း တံခါး၀နား ေရာက္လာသည္။ ဆရာဦးစံထြန္းသည္ ေက်ာင္းသားထု၏ ေ႐ွ႔က ေျပးၿပီး အ၀ိုင္းေလး ေျမျမင့္ေပၚ တက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေခါင္းက ကက္ဦးထုပ္ကေလးကို ျမႇင့္ေဆာင္းလိုက္ၿပီး မ်က္မွန္ေအာက္က ၿပံဳးေသာ သူ႔မ်က္လံုးကို ထုတ္ျပရင္း ေက်ာင္းသားထုကို လက္ႏွင့္ အ႐ွိန္ရပ္လိုက္သည္။ အားလံုး ရပ္သြားမွ

"တပည့္တို႔ကို ေက်ာင္းျပင္ မထြက္ေစခ်င္ဘူးကြာ၊ အခြင့္အေရး တခုခုအတြက္ ဆႏၵျပရင္ ေက်ာင္းထဲမွာ ဘဲ စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ တေကာင္းဘက္ မသြားပါနဲ႔ေတာ့"
ဆရာဦးစံထြန္း ရပ္ေနရာ အ၀ိုင္းေလးေပၚတြင္လည္း ေက်ာင္းသားတအုပ္ ႐ွိသည္။ ခပ္ေနာက္ေနာက္ တေယာက္က ဆရာ့ေခါင္းေပၚက လက္တေခ်ာင္းေက်ာ္ၿပီး 'အလကားလွိမ့္တာ' ဟူေသာ ဟန္မ်ိဳးျဖင့္ လက္ခါျပသည္။ ေက်ာင္းသားေတြက ၿပံဳးလို႔။

"ရဲေဘာ္တို႔၊ ဆရာေျပာတဲ့စကားက လမ္းက်ပါတယ္။ အားလံုး ျပန္၀င္ၾကေစခ်င္ပါတယ္"
ကိုဗေဆြေလးက ဆရာ့အနားတိုးလာၿပီး ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသားထုက ၿငိမ္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာလိုက္သည္မွာလည္း အဓိပတိတလမ္းလံုး မဲလို႔။

"ေအးကြာ၊ ငါ့တပည့္ေတြက နားလည္မႈ ႐ွိပါတယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာဘဲ စနစ္တက် လုပ္ၾကစမ္းပါ"
ဆရာဦးစံထြန္းက သူ႔စကားနားေထာင္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ေက်နပ္သြားဟန္၊ ႏွစ္ႏွစ္ကာ ကာ ျပံဳးရင္း ေျပာသည္။ ေက်ာင္းသားအားလံုး ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ကို ျပန္ၿပီး မ်က္ႏွာမူလိုက္ၾကသည္။
(စာမ်က္ႏွာ ၂၆၀- ၂၆၄)။

"ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆြဲကုန္ၿပီဗ်ိဳ႔"
မႏၱေလးေဆာင္ေ႐ွ႔မွ အသံတသံက စူးစူး႐ွ႐ွ ထြက္လာသည္"
"ပုလိပ္ကားေတြ ေရာက္ေနၿပီေဟ့"

.....................
......................
......................
......................

"ဘေဆြေလးတို႔ ဆြဲသြားၿပီဗ်။ ခင္ဗ်ာ့ ကိုတင္ထြန္းႀကီးလဲ ပါသြားၿပီ ဟိုမွာျမင္လား။ ပုလိပ္ကားေတြ ထြက္သြားၿပီ။ အဲဒီေပၚ ပါကုန္ၿပီဗ်"
ကိုေမာင္ေမာင္က ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ ေျပးလာရင္း ေျပာသည္။ ခင္ညိဳလည္း ဘာလုပ္ရမည္ မသိေတာ့။
"ရဲေဘာ္တို႔ က်ဳပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဟိုေကာင္ေတြ ၀င္ဆြဲသြားၿပီဗ်"

.........................
..........................
.........................

"ရဲေဘာ္တို႔၊ ပုလိပ္ေတြ ထပ္ေရာက္လာကုန္ၿပီ။ အတင့္မရဲၾကနဲ႔ေဟ့၊ မ်က္ရည္ယို ဗံုးေတြလဲ ပါတယ္။ သတိ႐ွိၾကပါ"

....................
....................
....................

မၾကာလွပါ။ ဗံုးမိုးသည္းထန္စြာ ႐ြာပါေတာ့သည္။ ခင္ညိဳတို႔လည္း ခုမွပင္ ေရစိုအ၀တ္၏ တန္ဘိုးကို နားလည္ေတာ့၏။ ဗံုးလံုးေတြက သိပ္ၿပီး အ႐ွိန္ျပင္းလွသည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အဂ်လာတို႔ အုပ္စုက ကလို႔ ခုန္လို႔ပင္ ဗံုးကို ေ႐ွာင္သည္။ အနီးအနားလာက်လွ်င္ ျပန္ေကာက္ၿပီး ပစ္လိုက္ေသးသည္။

..................
..................
.................

ထိုစဥ္တြင္ ေက်ာင္းသားတစုသည္ ဆရာကာ အိမ္တြင္းမွ ေဗာ့က္စ္၀ဂ္ဂြန္ကား အနီရဲရဲေလးတစင္းကို တြန္းလာၾက၏။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ တံခါးမႀကီးအထိ။
တံခါးမႀကီးေ႐ွ႔အေရာက္တြင္ ကားကို ပက္လက္လွန္လိုက္ၾက၏။ ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔ပစ္လိုက္ၾက၏။
ကားနီနီေလးႏွင့္အတူ မီးေတာက္ကရဲရဲ။ လက္ခုပ္သံ ဆူညံ ေအာ္ဟစ္သံေတြကလည္း တသဲသဲ။
ေအာ္ ေသြးဆူေနၾကခ်ိန္တကား။
ဒါႏွင့္ မနားေသးေပ။ ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသားတစုက ကားျပာေလးတစီး ထုတ္လာျပန္သည္။ သည္လိုပင္ အိမ္ေ႐ွ႔အေရာက္ လွန္ၿပီး မီး႐ိႈ႔လိုက္ၾကျပန္သည္။
ထိန္းႏိုင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္သည့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း မ႐ွိေတာ့ၿပီ။ သည္အခ်ိန္တြင္ အသံက်ယ္က်ယ္ ရဲရဲတင္းတင္းႏွင့္ ေ႐ွ႔ကေ႐ွာက္သူသာ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေတာ့၏။
ကားႏွစ္စီး မီးေတာက္ ၿငိမ္းေသာအခါတြင္ကား ေက်ာင္းသားေတြသည္ အစုလိုက္ အစုလိုက္ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ေနၾကေတာ့သည္။ တခ်ိဳ႔က အဓိပတိ လမ္းမေပၚမွာ။ တခ်ိဳ႔ေတြက ျမက္ခင္းဆီမွာ။
အဓိပတိ ၀င္းတံခါးမႀကီးကေတာ့ ပိတ္ထားဆဲ။ အထဲတြင္ ေက်ာင္းသားေတြ ၿငိမ္သူၿငိမ္၊ လႈပ္႐ွားသူ လႈပ္႐ွား၊ စကားမ်ားသူ မ်ားေနေသာ္လည္း သံတံတိုင္းအျပင္တြင္ စစ္ကားေတြ စီရရီႏွင့္။
ခင္ညိဳတို႔တေတြလည္း အာေညာင္း လက္ေညာင္းမို႔ အဓိပတိ ကပ္တရာလမ္းမေပၚတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ ျခိဳက္ျခိဳက္ လွဲေနလိုက္ၾကသည္။
ေတာင္ဆီမွာေတာ့ မိုးေတြညိဳ႔လို႔။
မိုးေသးမိုးဖြဲေလးေတြကလည္း လြမ္းေလာက္စရာ။ မရဲတရဲ ႐ြာေနျပန္သည္။ ခင္ညိဳ႔ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မိုးသီးေလးေတြ ကြက္က်ားစိုလ်က္ ႐ွိေန၏။ ေမွာင္ရီပင္ သန္းလာေခ်ၿပီ။

.......................
.......................
.......................

"ဟိုရဲေဘာ္ ၾကည့္ပါအုန္းဗ်ာ၊ တံခါး၀က အုတ္ခံုေပၚမွာ"
ခ်စ္ေဆြေျပာ၍ အားလံုး လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာင္းသားတေယာက္ ခါးေတာင္း ေျမႇာင္ေအာင္ ႀကိဳက္ၿပီး အုတ္ခံုျမင့္ေပၚတြင္ ထိုင္ေအာ္ေနသည္ကို ေတြ႔၏။
မၾကာလိုက္ပါ။
ခင္ညိဳတို႔တေတြ ေခါင္းျပန္မလွည့္မီမွာပင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီးအတြက္ အေျခအေန အားလံုး ေျပာင္းလဲေစလိုက္မည့္ ပထမဆံုး ေသနတ္သံကို ၾကားလိုက္ရေပသည္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္၍ ဆက္၍။

......................
.......................
......................

သည္လိုႏွင့္ပင္ တည ခ်ဳပ္ခဲ့ရသည္။ ႏွစ္ရက္ဆက္ၿပီး အသံေပါင္းစံုလွ်ံ ဂယက္ညံေနေသာ တကၠသိုလ္ႀကီးသည္ ပကတိ ၿငိမ္သက္သြားသည္။
ညတကာရဲ႔ ညေပဘဲ။
ေရဒီယိုက တကၠသိုလ္ႏွင့္ ေကာလိပ္မ်ားကို ရက္အကန္႔အသတ္မ႐ွိ ပိတ္ထားလိုက္ေၾကာင္း ေက်ညာ ေလသည္။
တညလံုး အိပ္မရေသာ အေတြးေၾကာင့္ ခင္ညိဳ တလူးလွိမ့္လွိမ့္ ခံစားေနရသည္။ အိပ္ေရးပ်က္ မခံေသာ ၀င္းေမာင္ႀကီးပင္ တလႈပ္လႈပ္ ျဖစ္ေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အံႀကိတ္ရင္း အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ ၿငိမ္ေနမိၾကသည္။
ည ၂ နာရီထိ မီးဖြင့္ထားေသာ္လည္း သည့္ေနာက္တြင္ မီးပိတ္ၿပီး ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္း အာ႐ံုကို ၀င္စား ေနမိလိုက္သည္။ နက္ျဖန္ဆို အိမ္ျပန္ရေတာ့မည္။
ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိ။ '၀ုန္း' ဆိုေသာ အသံႀကီးႏွင့္အတူ ေျမတုန္ၿပီး အေဆာင္လႈပ္ခါ သြားေတာ့မွ ခင္ညိဳ အိပ္ရာက ႏိုးေတာ့သည္။
ႏိုးသည္ဆိုေတာ့လည္း အေဆာင္လႈပ္ခါမႈ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ ခင္ညိဳတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကုတင္ေအာက္ ေရာက္သြားသည္။
"အေဆာင္ႀကီး ၿပိဳၿပီထင္တယ္ဗ်"

...............................
...............................
...............................


"လာဗ်ာ၊ ေျခသံေတြလဲ ၾကားတယ္၊ ထြက္ၾကည့္ရေအာင္"
အခန္းျပင္ေရာက္ေသာ အခါတြင္ကား ယူနီယံဘက္ကို ေငးၾကည့္ေနသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။
"ဟင္"

တကသ အေဆာက္အဦးႀကီး မ႐ွိေတာ့ၿပီ။ ခင္ညိဳ႔ ရင္ထဲတြင္ ဟာသြားေတာ့သည္။
"ဖိုးခင္ညိဳ အေပၚထပ္သြားၾကည့္ရေအာင္"
ဘယ္အခ်ိန္က သူ႔အနား ေရာက္ေနသည္မသိ။ ခ်စ္ေဆြက သူ႔လက္ကို ဆြဲေခၚသြားသည္။ အေဆာင္ေပၚတြင္လည္း အမိုးအုတ္ႂကြတ္ေတြ ဖြာလ်ာၾကဲေနသည္မို႔ ေ႐ွာင္ကြင္း သြားရသည္။
"ဟိုမွာ ၾကည့္စမ္းဗ်ာ ဖံုေငြ႔ေတြပဲ ႐ွိေတာ့တယ္"
ခ်စ္ေဆြလွမ္းျပ၏။ ခင္ညိဳ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းႏွင့္ အုတ္ပံုႀကီးသာ ျမင္ေတာ့ သည္။ သံေဘာင္ႀကီးေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ထြက္ေနသည့္ၾကားက အေငြ႔ေတြ........။

(စာမ်က္ႏွာ ၂၇၀- ၂၇၇)
'ေအာင္ျပည့္' ရဲ႔ 'ၿပိဳမွာေလားမိုးရဲ႔' စာအုပ္မွ။

Myanmar's military ambitions